Hoe Japan gewaarschuwd werd voor "Londen" door een Busen Sensei !

Michigami Haku Sensei 9e Dan

Judo is niet direct vanaf het eerste begin een op sport en educatie gerichte vorm geweest. Dat is wel wat de meeste judoclubs uitdragen overigens. Veelal door gebrek aan kennis, alsook gebrek aan interesse die kennis door studie te verkrijgen. Daarnaast wordt Kano Jigoro Shihan vaak gezien als "de grootmeester" in judo waaraan men dan de betekenis verbindt dat het ook een geweldig goede judoka geweest moet zijn. Dat lijkt echter niet het geval zoals onder andere blijkt uit een interview tussen Yasuo Yoshimine en Michigami Haku Sensei, waar Michigami Haku de situatie schetst dat het judo überhaupt slechts kon ontstaan omdat er 5 tot 6 jujutsuka steun aan Kano Jigoro Shihan gaven in ruil voor een Dan graad in dat nieuwe judo. Politiek is dus niet nieuw in judo, nee, het stond aan de wieg er van!

"This may sound like a criticism towards Kohdohkan, but it's the truth. And I'd like for you to write this down. Kohdohkan was established because of the 5, 6 jujutsu athletes who supported Master Jigoro Kano. Master Kano was more of a scholar rather than a professional judoist. Furthermore, the term judo was not made by Kohdohkan. It is a mistake to think that jujutsu turned into judo. Those who learned old jujutsu and wanted official Dans turned towards Kohdohkan, and closed some of the facts. I am not an anti-Kohdohkan whatsoever, but the truth needs to be cleared out."

 en ook:

 "All people in the Butokukai have learned judo to a very high level. I am sure that Kohdohkan also had those people, but teachers had the atmosphere of a researcher and/or a businessman. Jigoro Kano, the man who established Kohdohkan, was a very intelligent philosopher."

Daaruit blijkt, dat Michigami Haku Sensei van mening was, dat Kano Jigoro Shihan véél meer een wetenschapper was dan een vechter. Een filosoof eerder dan een vechtersbaas. Dat is natuurlijk ook de intellectuele bagage die Kano Jigoro Shihan in staat stelde de educatieve filosofie in judo tot ontwikkeling te brengen en de oude jutsu te "hergebruiken" in de creatie van een moderne educatieve "Do".

Daarbij dreef hij mee op de realiteit van de geschiedenis zo kort na WOII. Want de Butokukai werd als een zeer gevaarlijke organisatie gezien door de geallieerden en daarom door de geallieerden gesloten. Dat heeft de toekomst van judo een beslissende duw gegeven in de richting van "sport judo", want vanaf dát moment werd de "martial arts tak van het judo", die in de Busen werd onderwezen, immers gestopt.

In een interview uit 2002 zegt Michigami Haku Sensei hierover:

"Butokukai was filled with yamatodamashi (Japanese spirit). That is probably why it was seen as a dangerous organization. If it had continued, Judo would have been different both in technical and mental aspects."

Michigami Haku Sensei was natuurlijk Busen: Kyoto Budo Senmon Gakko. De school van de Dai-Nihon Butokukai. Men had daar een geheel andere visie op wat judo moest zijn dan in het Kodokan. In de Busen had men meer een militaire focus, in de Kodokan een opvoedkundige, mensopbouwende focus.

Het is ook in die tijd dat "de spelregels" in het judo begonnen te veranderen. Michigami Haku Sensei vond dat (met zijn Busen achtergrond) maar niks:

"Shido and chui is not acceptable. Why can one win when he/she hasn't performed a single move? When I was in busen, it was given for one to aim for an ippon. There even were matches where two ippons were needed to win."

Het feit dat Japan de dominantie in Judo zou gaan verliezen (zoals nu zeer duidelijk gedemonstreerd in London) is iets dat al heel lang geleden door Michigami Haku Sensei werd gezien, en sterker nog, aan het Kodokan werd meegedeeld. Maar daar sloeg men alle waarschuwingen terzake in de wind en wilde men niet luisteren naar Michigami Haku Sensei. Sterker nog, hij kreeg niet eens de tijd zijn standpunt uitéén te zetten. Hij was immers Busen en géén Kodokan......

"After WWII, Europeans dominated rule making. It is sad to say that Japanese judo has lost leadership. While Europe heads toward dominating international judo, traditional judo is getting pushed out. Although this might be weird since I myself teach overseas, this is the impression that I get in modern days."

De waarschuwing van Michigami Haku Sensei dat het traditioneel Japans judo ten onder zou gaan was vervat in de beroemde "Bombshell Announcement":

"Without hope, I wrote "The Bombshell Announcement Towards Kohdohkan Judo" to the Bungei Shunju in 1963, an year before the Tokyo Olympics. I meant to give a warning to preserve traditional judo, but the message did no go through. After that incident, I've had no relation with Kohdohkan. It's a shame, but there is nothing that can be done about it."

En zoals we allemaal weten, voegde hij de Daad bij het Woord door vervolgens Anton Geesink op te leiden die de Japanse Kaminaga versloeg en daarmee de Japanse Hegemonie verbrak.

Dus laat niemand zeggen dat de Japanners niet gewaarschuwd waren alvorens in London defenitief van het sport judo toneel geduwd te worden. En de oorzaak daarvan ligt óók volgens Michigami Haku Sensei dus kennelijk in het feit dat men de internationale zeggenschap in het judo uit handen heeft gegeven aan de Europeanen die vervolgens met verve zijn begonnen de spelregels te veranderen.
Kodokan vondt bemoeienis met de Europeanen op het vlak van judo kennelijk niet interessant genoeg, en betaalt daarvoor nu de (hoge) prijs. Het terugkeren op die schreden (door bijvoorbeeld kata seminars in Europa te gaan geven) is véél te laat, en véél te weinig en heeft het debacle in London niet kunnen voorkómen. Kodokan heeft Europa schromelijk onderschat. Een les om te leren denk ik zo.

De Japanse Judo Implosie

Nooit eerder was de oogst aan medailles zó dramatisch laag op de Olympische Spelen voor Japan's elite-jūdōka als dit keer in London. De Jappaners vertrokken huiswaarts met "slechts" 7 jūdō medailles, waarvan 1 goud, 3 zilver en 3 brons. Nu zou dat voor Nederland reden tot acuut feestvieren geweest zijn, voor de Japanners ligt het éven anders.

En om dat goed te begrijpen is het nodig even terug te duiken in de historie. Van 1964 tot 2008 won men maar liefst 35 gouden medailles in jūdō op Olympische Spelen! De Japanse suprematie in het internationaal jūdō was altijd spreekwoordelijk. Eigenlijk dreunde de eerste grote klap op de Japanse natie al tijdens de Olympische Spelen in 1964 toen Anton Geesink de gouden medaille pakte. Maar ná het tijdperk Ruska (Olympische Spelen 1972) kreeg men tóch weer grip op de internationale jūdō resultaten.

Nú, nadat de eerste rookwolken zijn opgetrokken, heerst Paniek met een grote P in de Japanse jūdō wereld. Men heeft het gevoel gefaald te hebben, en zoekt met verbijstering naar oorzaken.

En daarbij is Japan niet anders dan andere sportnaties: het éérst wordt gekeken naar "De Coach". Nét zoals bij een nederlaag van het Nederlands Elftal het éérst naar de bondscoach wordt gekeken. En men is niet echt zachtzinnig over die Japanse jūdō coach Shinichi Shinohara. Hij wordt al snel neergezet als de grootste reden voor het Japanse jūdō debacle. Vraag is of dat wel zo eerlijk is.

De coach zélf heeft zijn oorzaak overigens al gevonden: "Het is mijn verantwoordelijkheid. Technisch waren we goed, maar mentaal en qua kracht waren we zwak" zo sprak Shinohara, die zélf in Sydney 12 jaar geleden nog de zilveren plak pakte. En we weten wel wat dát betekent, als een Japanner zegt "het is mijn verantwoordelijkheid". Het zou mij niets verbazen als Shinichi Shinohara zou terugtreden uit zijn functie als coach na thuiskomst in Japan.

Op dit soort top evenementen speelt de mentale druk een Hoofdrol. En de druk op de Japanse Elite jūdōka is fenomenaal hoog. Dat is werkelijk ongekend, en we kunnen er gerust van uitgaan, dat geen enkele Nederlandse sport ooit die druk zó heeft opgelegd gekregen! Zo stelde direct vóór het vertrek naar London Japan’s chef de mission Haruki Uemura, president van de All-Japan Judo Federation nog: "In jūdō is alléén goud voldoende". Doch nimmer zou de oogst in gouden medailles zo láág uitpakken als in London, misschien wel juist vanwege die torenhoge, onmenselijk hoge, prestatie druk.

De Kyodo Nieuws kwam eigenlijk met de méést dramatische analyse waarbij men de grote wijzigingen in het jūdō als geheel als oorzaak naar voren schoof: "Jūdō is niet langer 'de zachte weg' maar de weg van 'kracht maakt macht' " zo zegt Kyodo. Diegenen die dit blog een beetje volgen weten inmiddels dat die analyse exact op één lijn ligt met wat ik er van vindt.

Internationaal wedstrijd jūdō heeft zich immers ontwikkeld. Dat is een automatisch werkend mechanisme dat gekoppeld is aan de IJF spelregel machine. Goud win je immers door binnen het kader van de spelregels het beste te zijn. En als die spelregels veranderen, moet dus ook "je jūdō" méé veranderen. Gebeurt dat niet, dan ben je sub-optimaal bezig op zijn best, en op zijn slechts wordt je gedecimeerd als jūdōploeg. En dat is precies wat nu is gebeurd bij Japan in London.

De Japanners zijn simpelweg binnen het kader van de spelregels uit positie gemanoevreerd. Hun jūdō is gebaseerd op een "personal space" voor de jūdōka, met van dáár uit het maken van sublieme technieken. Met een zekere afstand dus. Dat is door Westerse en Russische jūdōka onmogelijk gemaakt met een vorm van kracht jūdō waarbij men zeer diep in die "personal space" kwam en vervolgens met grote kracht van dichtbij een techniek toepaste. De Japanners hadden daar simpelweg geen antwoord op en kwamen ook qua kracht duidelijk tekort.

En dit maakt de implosie van het Japanse jūdō compleet, want men zal óf fors moeten veranderen in techniek, tactiek en kracht, óf ook in de toekomst genoegen moeten nemen met minder medailles op het internationaal vlak. De éérste optie ligt het méést voor de hand, en dat zal pijn doen. Want de Japanners zullen dan het écht goede jūdō moeten gaan inruilen voor hetzelfde shido-reken-trek-ruk-en-duw-werk van de andere naties.

De vraag is, of men die stap moet maken. De hoop is, dat de Japanners tijdig zullen inzien dat het jūdō spelletje dat de IJF uit de hoed heeft getoverd iets gehéél anders is dan hun eigen jūdō. En dat men misschien zich beter kan concentreren op het eigen jūdō dan op het spelletje dat de IJF er van heeft "gefrankensteiniseerd".