De Japanse Judo Implosie

Nooit eerder was de oogst aan medailles zó dramatisch laag op de Olympische Spelen voor Japan's elite-jūdōka als dit keer in London. De Jappaners vertrokken huiswaarts met "slechts" 7 jūdō medailles, waarvan 1 goud, 3 zilver en 3 brons. Nu zou dat voor Nederland reden tot acuut feestvieren geweest zijn, voor de Japanners ligt het éven anders.

En om dat goed te begrijpen is het nodig even terug te duiken in de historie. Van 1964 tot 2008 won men maar liefst 35 gouden medailles in jūdō op Olympische Spelen! De Japanse suprematie in het internationaal jūdō was altijd spreekwoordelijk. Eigenlijk dreunde de eerste grote klap op de Japanse natie al tijdens de Olympische Spelen in 1964 toen Anton Geesink de gouden medaille pakte. Maar ná het tijdperk Ruska (Olympische Spelen 1972) kreeg men tóch weer grip op de internationale jūdō resultaten.

Nú, nadat de eerste rookwolken zijn opgetrokken, heerst Paniek met een grote P in de Japanse jūdō wereld. Men heeft het gevoel gefaald te hebben, en zoekt met verbijstering naar oorzaken.

En daarbij is Japan niet anders dan andere sportnaties: het éérst wordt gekeken naar "De Coach". Nét zoals bij een nederlaag van het Nederlands Elftal het éérst naar de bondscoach wordt gekeken. En men is niet echt zachtzinnig over die Japanse jūdō coach Shinichi Shinohara. Hij wordt al snel neergezet als de grootste reden voor het Japanse jūdō debacle. Vraag is of dat wel zo eerlijk is.

De coach zélf heeft zijn oorzaak overigens al gevonden: "Het is mijn verantwoordelijkheid. Technisch waren we goed, maar mentaal en qua kracht waren we zwak" zo sprak Shinohara, die zélf in Sydney 12 jaar geleden nog de zilveren plak pakte. En we weten wel wat dát betekent, als een Japanner zegt "het is mijn verantwoordelijkheid". Het zou mij niets verbazen als Shinichi Shinohara zou terugtreden uit zijn functie als coach na thuiskomst in Japan.

Op dit soort top evenementen speelt de mentale druk een Hoofdrol. En de druk op de Japanse Elite jūdōka is fenomenaal hoog. Dat is werkelijk ongekend, en we kunnen er gerust van uitgaan, dat geen enkele Nederlandse sport ooit die druk zó heeft opgelegd gekregen! Zo stelde direct vóór het vertrek naar London Japan’s chef de mission Haruki Uemura, president van de All-Japan Judo Federation nog: "In jūdō is alléén goud voldoende". Doch nimmer zou de oogst in gouden medailles zo láág uitpakken als in London, misschien wel juist vanwege die torenhoge, onmenselijk hoge, prestatie druk.

De Kyodo Nieuws kwam eigenlijk met de méést dramatische analyse waarbij men de grote wijzigingen in het jūdō als geheel als oorzaak naar voren schoof: "Jūdō is niet langer 'de zachte weg' maar de weg van 'kracht maakt macht' " zo zegt Kyodo. Diegenen die dit blog een beetje volgen weten inmiddels dat die analyse exact op één lijn ligt met wat ik er van vindt.

Internationaal wedstrijd jūdō heeft zich immers ontwikkeld. Dat is een automatisch werkend mechanisme dat gekoppeld is aan de IJF spelregel machine. Goud win je immers door binnen het kader van de spelregels het beste te zijn. En als die spelregels veranderen, moet dus ook "je jūdō" méé veranderen. Gebeurt dat niet, dan ben je sub-optimaal bezig op zijn best, en op zijn slechts wordt je gedecimeerd als jūdōploeg. En dat is precies wat nu is gebeurd bij Japan in London.

De Japanners zijn simpelweg binnen het kader van de spelregels uit positie gemanoevreerd. Hun jūdō is gebaseerd op een "personal space" voor de jūdōka, met van dáár uit het maken van sublieme technieken. Met een zekere afstand dus. Dat is door Westerse en Russische jūdōka onmogelijk gemaakt met een vorm van kracht jūdō waarbij men zeer diep in die "personal space" kwam en vervolgens met grote kracht van dichtbij een techniek toepaste. De Japanners hadden daar simpelweg geen antwoord op en kwamen ook qua kracht duidelijk tekort.

En dit maakt de implosie van het Japanse jūdō compleet, want men zal óf fors moeten veranderen in techniek, tactiek en kracht, óf ook in de toekomst genoegen moeten nemen met minder medailles op het internationaal vlak. De éérste optie ligt het méést voor de hand, en dat zal pijn doen. Want de Japanners zullen dan het écht goede jūdō moeten gaan inruilen voor hetzelfde shido-reken-trek-ruk-en-duw-werk van de andere naties.

De vraag is, of men die stap moet maken. De hoop is, dat de Japanners tijdig zullen inzien dat het jūdō spelletje dat de IJF uit de hoed heeft getoverd iets gehéél anders is dan hun eigen jūdō. En dat men misschien zich beter kan concentreren op het eigen jūdō dan op het spelletje dat de IJF er van heeft "gefrankensteiniseerd".

Wedstrijdjudo is Failliet. Waar blijft de Curator??

Iedere jūdōka wéét (of hóórt te weten) dat jūdō uit meerdere elementen bestaat waarvan "Shiai" (wedstrijd) er één is. De andere zijn: Randori, Kata, Kogi en Mondo.

Jūdō op zich is een vorm van "Būdō". Dit laatste woord valt qua betekenis te ontleden in de twee delen "Bū" en "Dō" waarbij "Bū" staat voor "strijd" en "Dō" voor "Levensweg". Būdō is dus een levensweg gebaseerd op de strijdkunsten. Aangezien jūdō een vorm van būdō is, vormt jūdō dus ook een levensweg die gebaseerd is op de strijdkunsten. De term "levensweg" is cruciaal binnen het jūdō, want van oudsher vormde nou juist dat woordje het verschil met de andere sporten die we in onze maatschappij kennen. Jūdō was dus niet alléén een sport, maar er zat een gedachte achter die te maken had met je manier van leven.

Nu had Kano Jigoro Shihan natuurlijk al snel door, dat jūdō niet in zijn volle kracht in de dojo beoefend kon worden. Met al die armklemmen en verwurgingen zou dat al héél snel in een karrevracht ongelukken resulteren. Het moest vooral "veilig" beoefend kunnen worden. En dús bedacht Kano Jigoro Shihan een wedstrijdvorm, waarbij men zou kunnen strijden in een zo veilig mogelijke setting maar toch de kracht van het eigen jūdō kon meten met iemand anders: Shiai !

Jūdō wordt tegenwoordig door iedereen als een spelletje gezien, maar als je er iets langer over nadenkt is al vrij snel duidelijk dat jūdō van oudsher ook een krijgskunst is met dodelijke resultaten. Een shime-waza was écht niet bedoeld om op het krijgsveld te worden toegepast totdat de vijand "aftikte".

Om de dodelijke overwinning op de vijand te simuleren (zonder dat er doden vielen) introduceerde Kano Jigoro Shihan de "Ippon". Deze "Ippon" moest gelijk staan met uitschakelen van de tegenstander doch dan zónder de bijkomende nare gevolgen voor de verslagene. Een "Ippon" was daarom een resultaat waarbij "in het echt" de tegenstander oftewel dood zou zijn, oftewel uitgeschakeld zou blijven liggen.

Daarmee was Shiai in het begin natuurlijk helemaal geen "sport" waarbij men voor tijdverdrijf een spelletje ging jūdōën samen. Nee, Shiai was een aan de realiteit van het krijgsveld grenzende vorm waarin men in staat was het eigen ik op de proef te stellen. Hoe kan ik presteren op het krijgsveld? Kan ik overwinnen? Shiai was daarmee niet zozeer een strijd tegen de tegenstander, als meer een strijd tegen jezelf. De beslissing volgde door Ippon. Jij versloeg de tegenstander of de tegenstander versloeg jou. En dus op een zodanig duidelijke manier, dat in het echt één van tweeën zou zijn blijven liggen. Uitgeschakeld zou zijn.

Daarmee had Kano Jigoro Shihan een betekenisvol element aan zijn jūdō toegevoegd. Een instant-test-middel waarmee men steeds zonder veel kans op ongelukken kon zien waar men met zijn jūdō precies stond.

Een groter contrast met het huidige, moderne sport jūdō is niet denkbaar. De Ippon van vroeger, die gelijk stond met het in werkelijkheid uitschakelen van de tegenstander, of de met vlaggetjes zwaaiende juryleden aan de zijkant van nu die moeten zeggen wie nou eigenlijk de betere was. Niet doordat je dus als jūdōka een duidelijke overwinning hebt geboekt door Ippon, maar omdat de één of andere figuur aan de zijkant van de mat met een vlaggetje zwaait.

En als je dan wat verder gaat kijken naar de vele verschillen die nu zo langzamerhand bestaan tussen het oude "shiai" en het moderne sport jūdō, dan wordt zo duidelijk als het maar kan, dat het allemaal helemaal niets met elkaar gemeen heeft. Behalve dan misschien het pak dat men draagt.

Stel je voor dat je op straat wordt aangevallen door 2 criminelen. Zou je dan plat op je buik gaan liggen en wachten totdat er iemand heel hard "Matte!" roept? Welnee. Je zou het niet overleven! Je bent dan immers zo kwetsbaar als het maar kan. Wie gaat er ooit in het echt met zijn rug naar de vijand staan? Een makkelijker slachtoffer kun je niet worden! Toch doen we dat wél in sport jūdō. Wat nou "krijgskunst" ?

Nee, sport jūdō is een onzinnig en armetierig aftreksel van wat ooit Shiai was. Een armzalige poging om iets van een kijksport te creëren. Dat is jammerlijk mislukt. Het sport jūdō van nu is één brok ellende om naar te kijken. Enorm frusterend om die jūdōka te zien rukken aan elkaars pak, elkaar de handen wegslaand als vechtende viswijven op een markt. En maar loeren naar het scorebord. Naar de tijd. "Is het al bijna voorbij?". En als het nog niet voorbij is, dan gaan we nog even door met de tegenstander van de mat duwen, hem een straf aan proberen te smeren en alzo op voorsprong te komen. We gaan natuurlijk NOOIT voor de grote technieken. Nee, want dat maakt ons kwetsbaar. Dan kunnen we namelijk worden "overgenomen". En dus doen we niks totdat we een paar "shido's" achter onze naam hebben. Want dán moeten we wel, want anders verliezen we! Tóch dringt ook dát nog niet tot iedereen door, want op de Olympische Spelen 2012 waren er weer genoeg die met 3 shido's wegens inactiviteit naar huis konden. Rekenfoutje.

Van jūdō is geen sprake meer. Dit is een héél ander spelletje geworden. Alle principes van het traditionele jūdō zijn één voor één in de vuilnisbak gegooid door dat fraaie stelletje bij het IJF. Totdat dit overbleef wat we nu jūdō noemen. Een monstruositeit van de eerste orde. Als je je zwarte band in dit jūdō hebt gehaald, dan zou ik je niet adviseren om dát te gebruiken bij een confrontatie met criminelen op straat, want er zijn echt nergens vlaggetjes, en de criminelen maakt het echt geen barst uit als jij heel hard "shido!" roept.

Het Nederlands wedstrijd jūdō is in ultieme vorm gebaseerd op het meest optimale wedstrijd jūdō dat heden ten dage binnen de reglementen mogelijk is. Beroerder dan dit kan het niet worden, óf de IJF moet opnieuw met één of andere belachelijke regelwijziging komen hetgeen helemaal niet zo denkbeeldig is want dat doen ze vaak genoeg. We hebben in London gezien waar dit reglementen-judo de Nederlanders heeft gebracht. Nergens. Mooi voorbeeld hiervan is Luuk Verbij. Deze judoka kreeg 2 shido's wegens passiviteit (hij deed niks, hij stond daar gewoon maar een beetje) en dat werd een yuko voor de tegenstander en dus met niks terug naar huis.

Heb ik dat nou goed begrepen? Je traint je jáár-in-jáár uit helemaal het apezuur en knokt je een slag in de rondte om gekwalificeerd te worden, dan mág je dus naar London om je land te vertegenwoordigen als jūdōka op de Olympische Spelen, en dan ga je daar lekker strategisch rondhangen op de tatami als een zak aardappels, krijgt 2 waarschuwingen aan je broek om eens wat aan jūdō te gaan doen, en kunt dan direct weer naar huis omdat je het verdomd hebt te jūdōën? What the hack kom je daar dan toch doen??

Welke drie-dubbel-overgehaalde Clown instrueert toch die mensen? Wie verzint dat? Die hele strategie zoals ik hierboven aangehaald heb, die is zwaar failliet. Het werkt niet. We hebben dat in London kunnen zien. Al die partijen waar die schijnbaar verveelde strategie-hangers en shido-aansmeerders aan de start verschenen werden verloren. Verloren van tegenstanders die er vol voor gingen en vanaf de eerste seconde aan hun jūdō begonnen.

Hebben we ze niet meer, die echte judoka?

We zullen in het wedstrijd jūdō écht terug moeten naar een betekenisvolle herintroductie van het principe "Overwinning door Ippon". Als anti-gif voor het huidige "Verliezen door Rekenfout"-jūdō.

Doen we dat niet, dan voorspel ik het einde van judo als Olympische Sport. Niet dat het mij veel kan schelen. Want veel goeds heeft dat het jūdō nooit gebracht. Integendeel.

Olympische Farce

Het is gedaan. De Olympische jūdō Farce van de Eeuw zit erop.
Conclusie: iedereen heeft het overleefd.

Maar dan alléén door welwillende medewerking van een wel uiterst elegant opererende Melissa Mojica die bij het afgroeten een schaterlach zichtbaar slechts met grote moeite kon onderdrukken. Door een kennelijk met zorg uitgezochte techniek (yoko otoshi) kon grote ellende voorkomen worden en rolde de Saoedi Arabische tegenstandster zonder enige vorm van ukemi te tonen over de mat. Ippon.
En iedereen keerde tevreden huiswaarts.

Het leek natuurlijk helemaal nergens op als je het jūdō technisch bekijkt. De Saoedi Arabische liet letterlijk geen enkele jūdō techniek zien. Overigens zónder daarvoor een shido op te lopen waar men voor de rest op de Olympische Spelen bepaald niet spaarzaam mee omging. Maar nee, een shido zat kennelijk niet in de onderhandelingen begrepen. Het enige dat ik Shaherkani heb zien doen was wat wuifbewegingen naar de arm van Mojica en een intentie tot beenveeg waarbij ze bij de gedachte alléén al uit balans kwam. Haar hele houding en al haar bewegingen gaven op geen enkele wijze de indruk van een ervaren jūdōka. Integendeel zelfs. Het leek wel alsof het hele plaatje zó uit de kennismakingsklas kwam!

Overigens droeg de 2e kyu Shaherkani inééns een fraaie kuro obi, zo te zien nieuw uit de doos net zo als de veel te grote jūdōgi. De Amerikaanse gezaghebbende krant The Washington Post schreef op 27 juli 2012 nog:

"Shahrkhani’s lack of experience was also worrying some. She has been training only two years, holds a blue belt and has not fought in an international competition."

Kennelijk zat voor Shaherkani een jump-promotion tot sho-dan in "het Olympisch Pakket". Anders kan ik het niet verklaren. Nou is dát op zich niet nieuw, maar het geeft maar weer eens aan wat precies de waarde van de kuro-obi nog is.

Afijn, er is weer een diplomatiek-politiek proces afgewikkeld, en ik hoop dat het voor iedereen gebracht heeft wat men zich er van voorstelde. In ieder geval is men met deze farce het jūdō op alle fronten niet van dienst geweest.

Misschien moeten we er maar mee stoppen, met jūdō op de Olympische Spelen. De IOC neemt het immers toch niet serieus.

De Hijab in Judo. Een duidelijk standpunt.

Wodjan Ali Seraj Abdulrahim Shaherkani, jūdōka.

Om te beginnen ben ik niet gelovig. Niet katholiek, niet christelijk, niet gereformeerd, niet boeddhistisch, niet islamitisch. Kortom: ik dans rond geen enkele totempaal, klassiek noch modern, westers noch oosters.

Dat gezegd hebbende, ben ik wél opgevoed in de traditie van jūdō als educatief concept. De waarden die het jūdō tracht uit te dragen heb ik al vroeg in mijn leven meegekregen. Zoals je weet is jūdō in principe gestart door Kano Jigoro Shihan. Dat was al een hele tijd geleden, maar al vele tientallen jaren is er in de hele wereld grote waardering voor de grondslagen van het jūdō en de educatieve gedachte erachter. Het jūdō is dan ook principieel helemaal geen sport, maar een levensweg om te komen tot perfectie van jezelf, met de gedachte dat je dan beter kunt bijdragen aan de maatschappij.

Om dat alles vorm te geven dacht Kano Jigoro Shihan goed na over een aantal basis regels die voor zijn jūdō moesten gelden. Eén ervan was, dat alle beoefenaren van het jūdō (oftewel jūdōka) gelijkwaardig moesten zijn tijdens de beoefening van zijn jūdō. Er moesten géén rangen en standen zijn in de dojo. Dat wil dus zeggen dat Kano Jigoro Shihan vond, dat tijdens de jūdō les er geen verschil moest zijn tussen bijvoorbeeld een dokter en een handarbeider. Er moest ook géén verschil zijn tussen arm en rijk in de dojo. Daarom bedacht hij, dat iedereen in hetzelfde pak aan de jūdōles moest deelnemen. Zodat niet iemand zijn rang in de maatschappij, of hoe rijk hij wel niet was, tijdens de jūdōles kon etaleren door bijvoorbeeld een heel kostbaar jūdōpak te dragen. Ook bedacht hij, dat in de jūdō dojo politiek of geloof geen enkele rol moesten spelen. Daarom ook brak hij voor het éérst met de traditie een kamizana in de dojo te hebben op de ereplaats (kamiza). Het jūdō kent zo'n altaar niet, andere budo hebben zoiets vaak wél. En zo werd stelselmatig gewerkt aan het scheppen van een omgeving waar arm of rijk, gelovig of niet samen met elkaar konden jūdōën. Waar de handarbeider zijn werkgever kon werpen zonder dat dit repercussies had. Iedereen was immers gelijkwaardig.

Die theorie heeft decennia lang standgehouden, óók in het Westen. En juist dáárom kon het jūdō zijn rol van Levensweg goed waarmaken. Het bood een leidraad los van geloof of politiek, rang of stand. Aan iedere jūdōka van welke orgine ook dus. In die zin verbroederde het ook: men trof elkaar in de dojo, waar rangen en standen verdwenen en iedereen "jūdōka" werd!

Ook in Nederland droegen gereformeerde jūdōka géén zwarte gi, en kwamen jūdōka uit Volendam niet in klederdracht opdagen op de mat. Die discussie heeft hier nooit een rol van betekenis gespeeld. Maar nú lijkt het ineens allemaal anders te worden.

Het IOC staat toe dat bij het jūdō op de Olympische Spelen een Hijab gedragen wordt. En daarmee schopt het effectief één van de meest basale pijlers onder het jūdō weg. Want hoe je het ook wendt of keert, de wens een hijab te dragen wordt bepaald door hetzij gelovige hetzij culturele motieven. En voor beide is in het jūdō géén plaats. Niet om de deelnemers te frustreren, maar omdat het invloed heeft op de omgeving waarin het jūdō plaatsvind.

Want nú komt er een situatie waar iemand óp de mat duidelijk kenbaar maakt tot welke culturele- of geloofs-stroming hij behoort. En dat schept onderscheid.

Onderscheid dat door de stichter van het jūdō zeer duidelijk en apert niet gewenst werd. En dát is het enige heldere en duidelijke criterium dat ruimschoots voldoende zou moeten zijn om de hijab te weren uit het jūdō. En niet alleen de hijab, maar (laten we het voor de duidelijkheid nog maar eens zeggen) ALLE uitingen van geloof of cultuur.

En natuurlijk zullen er velen zijn die de discussie willen vertroebelen, door er allerlei voorbeelden aan de haren bij te slepen ten voordele en ten nadele van de hijab of welk ander onderscheidend kledingstuk dan ook. Er zullen mensen zijn die roepen dat Aziatische bonden het al láng hebben toegestaan. Alsof het simpele feit dat een Aziatische bond een judo-historische misser maakt moet goedpraten dat wij in het westen dat ook maar moeten doen. Weer anderen zullen roepen dat straks de native-Americans oftewel de indianen zullen gaan deelnemen met een indianentooi op, en dat dát dan zeker óók maar moet kunnen. Dat soort argumenten zijn allemaal rookgordijnen. Waar het om gaat is simpel: het gaat om jūdō. En het is niet aan de IOC, en niet aan de IJF om te bepalen hoe dat jūdō eruit moet zien. Dat is geheel en al voorbehouden aan de Kancho van het Kodokan, en die zal zéker denken in de traditie van de stichter.

En dus blijkt ook hieruit maar weer eens de grote gapende wond die in 1981 is geslagen door het IJF toen jūdō niets meer moest zijn dan de sport jūdō. Daarmee is een monstruositeit geschapen die weliswaar de naam van het jūdō van Kano Jigoro Shihan draagt, maar daar in niets meer mee is te vergelijken. Jūdō is een speelbal geworden van de politieke 'moves' van het IOC en IJF. En die springen daar uitzonderlijk onbehendig mee om. Ja, zelfs klungelig. Want men had dit van tevoren goed moeten uitspreken met de Saoedi Arabische sportbond. Men had dit issue kunnen zien aankomen als men niet als een Olifant door de porseleinkast zich een politiek correcte weg had willen banen. En daarbij waarschijnlijk een situatie heeft gecreëerd waarin een jonge vrouw met gemak wordt opgeofferd op het altaar van de Olympische Spelen.

En laten we er géén misverstanden over laten ontstaan: opgeofferd door BEIDE partijen! Want het IOC nodigt een 2e kyu uit op het wereldtoneel waarin het jūdō géén enkel mededogen meer heeft met de tegenstander. De klap zal letterlijk ontzettend hard gaan aankomen en het risico op letsel is niet denkbeeldig. Voor de betrokken jūdōka is er nu al verlies. In het thuisland wordt zij reeds nu verguisd, en voor haar staan straks een aantal topsporters zonder scrupules, tot de tanden getraind en gehard. En Saoedi Arabië kan er op zijn minst van verdacht worden te hebben getracht een stevige stok in het wiel van het Olympisch jūdō te hebben willen steken alléén om een statement te maken.

En dát, gewaardeerde lezers, dát heeft Kano Jigoro Shihan nou juist allemaal willen voorkómen!

Ik wens alle betrokken jūdōka morgen véél wijsheid toe.

Japan: een zwakke judo natie.

(c) Ben van der Eng

Flauwekul natuurlijk! Iedere jūdōka wéét, dat Japan de sterkste jūdō natie ter wereld is. Niettemin slaagt men er niet goed in dit duidelijk te maken door overmacht te tonen op de Olympische Spelen.
De medaillespiegel zegt voldoende: van de 40 medailles die tot en met gisteren in het jūdō vielen te verdelen, behaalde men er 'slechts' 6. Oftewel: 15 procent. Maar liefst 85 procent van de medailles ging aan Japan voorbij. Ook als je kijkt naar het gewogen gemiddelde komt men niet verder dan de derde plaats. Nogmaals: tot en met gisteren. Hoe onwaarschijnlijk is dat?

Misschien zegt het wel méér over het jūdō van vandaag de dag, dan het zegt over Japan. Denk er eens wat dieper over na. Iedereen zal je kunnen vertellen dat je voor de jūdō-technische hoogstandjes in Japan moet zijn. Sensei als Daigo en Awazu zijn dáár actief. Het Kodokan is hét Center of Excellence in het jūdō. Iedere jūdōka wil in zijn leven dolgraag een keer naar de Kodokan. Wie wil er ééns in zijn leven naar de dojo van (om maar eens iemand te noemen) Willeboordse?

Zoals gezegd moet de sleutel gezocht worden in het jūdō van vandaag de dag. Het hele wedstrijd jūdō is gebaseerd op een zware krachtsinspanning gekoppeld aan rekenen en strategie en heeft nog maar bitter weinig te maken met het jūdō dat de Japanners kennen. Onze jūdōka kunnen op TV gevolgd worden terwijl zij extreem zware trainingen in de sportschool doormaken, aan de apparaten en gewichten trainen. In diezelfde tijd staat de Japanse jūdōka in de dojo en werkt aan zijn technieken. En die kan hij of zij vervolgens in de wedstrijd nauwelijks toepassen, omdat de krachtpatsers uit het Westen hem zodanig blokkeren dat er nauwelijks te jūdōën valt!

En die Japanse jūdōka heeft helemaal niet dóór dat ondertussen de Val van de Shido voor hem wijd open gezet wordt. De Westerse jūdōka schopt ééns in de zoveel seconden tegen een been van de Japanner (niet dat daar ooit enige techniek uit volgt!) om zogenaamd "actief"  te blijven, terwijl ondertussen niets gebeurd en men geduldig afwacht totdat de scheidsrechter een shido aan de Japanner uitdeelt wegens "inactiviteit". De Japanner schopt immers niet terug! Dat de "inactiviteit" komt doordat de Japanner met grote kracht van het jūdōën wordt afgehouden doet kennelijk niets terzake. Misschien zouden de Japanners eens moeten leren óók ééns in de zoveel seconden de andere partij een flinke trap tegen het scheenbeen te verkopen bij bewijze van "activiteit".

En zó rekent en trickst de Westerse jūdōka zich door de partij. Al kracht inzettend, hangend, kont naar achteren en trekkend als een wildebeest, zo lang mogelijk voorkómend dat de tegenpartij kan vastpakken door handen weg te slaan (zonodig zelfs door bijten, getuige Mart Smeets gisteren in gesprek met Edith Bosch) en de tegenstander tegen de benen aan trappend. Met zo klein mogelijke technieken en zo min mogelijk aanval. Ja, laten we dát jūdō gaan belonen met Goud !!

Is het een wonder, dat de Japanners die een zó andere cultuur in het jūdō kennen, hier niet mee overweg kunnen? Sterker nog, moet je het zelfs wel willen?

Kijk eens in onze Spiegel, en vraag je eens af: is die medaille het écht waard om ons hele prachtige jūdō aan op te offeren? Nee toch. Laten wij wederom leren van de Japanners. Terug naar écht jūdō!

Koop je kwalificatie voor de Olympische Spelen !

"Zeg dochter, wil je soms naar de Olympische Spelen?"

 
Met het oog op de Olympische Gedachte even iets geheel anders dan jūdō vandaag. Want soms wordt je er een beetje "moe" van, alleen al van het kijken naar al dat gehang, getrek en ge-shido. En dan kijk je eens wat verder dan je jūdō-neus lang is. En wat blijkt? Je kunt je kwalificatie voor de Olympische Spelen gewoon kópen! Wist je dat niet?

In de paardensport kun je pas wat bereiken als je geld hebt. Talloze top-talenten in de dressuursport zullen nooit op de Olympische Spelen komen omdat zij geen geld hebben om een eveneens top-talent paard aan te schaffen. Wie is nog vergeten de verkoop van het toppaard "Totilas" waar Edward Gal een rij aan top-resultaten mee boekte? De opbrengst is nooit precies bekend gemaakt, maar wel dat het tussen de 10 en 15 miljoen euro lag. Tja. Ik weet niet hoe het met jou zit, maar als IK mijn spaarvarken kapot sla, komt er vást geen 12,5 miljoen euro uit rollen. Sterker nog, dan zou het méér een Spaar Olifant moeten zijn!

Met een hobbelpaard kwalificeer je jezelf echt niet voor het Grand Prix circuit. Met een beestje van 20.000 euro kun je het volledig vergeten. Of je moet een keer ongelofelijk veel geluk hebben door op de markt voor een prikkie een Olympisch Kampioen in de dop te kopen, maar die kans is net zo groot als het vinden van een speld in een hooiberg. En dús maak je in die sport alléén maar kans als je een multi-miljonair als vader, moeder of oma hebt die een paar ton tot een half miljoen kan schudden voor een goed grand prix paard met perspectief. Wat zegt u? "Sponsoring"? Nog kranten gelezen de laatste jaren? Geen schijn van kans......
Dus heb je die pa of ma niet, dan zul je (hoe talentvol je ook bent) de rest van je leven stalruiter blijven voor een paar muntjes per maand bij die miljonairszoontjes of -dochtertjes die het door jou getrainde paard netjes door hun personeel in hun kostbare super-de-luxe vrachtwagen laten laden en ermee naar de Olympische Spelen laten rijden. Zélf vliegen ze er netjes business class achteraan. 

De top dressuurstallen zitten vól met dat soort ruiters. Zij mogen het zware werk doen en zullen nooit de Eer krijgen te presteren op de Olympische Spelen. Dat is voorbehouden aan de Ruiters met Geld. En zó speelt Geld een steeds grotere rol in de Olympische Spelen.

En nou zijn er zelfs mensen die zich er hard voor maken de vierspan sport in de Olympiade te krijgen. Dat zou toch helemáál een gotspe zijn! Die sport wordt echt helemáál gedraaid door miljonairs. Hoe kun je ook anders 5 tot 6 toppaarden betalen? Alleen de stalling en het onderhoud van zulke paarden kost je al dik €3000 per maand. En dan hebben we het verder nog nergens over. En als je wilt kwalificeren zul je mee moeten doen in het World Cup gebeuren. Wel eens met 6 paarden en een paar grote vrachtwagens naar de USA gevlogen? Enig idee wat dat kost? Trouwens, wie heeft er 200 vakantiedagen per jaar? Ga het eens vragen bij je baas....

Toegang tot de Olympische Spelen zou open moeten staan voor Talent. Voor begaafde sporters. Voor mensen die uitblinken in hun sport. Niet voor mensen met een dikke portemonnee. Niet voor de mensen met veel centen doch weinig talenten zeg maar.  

Op dit moment zijn er in Nederland genoeg talentvolle ruiters die, als ze de mogelijkheden maar zouden krijgen, béter zouden presteren dan de miljonairskinderen die nu met onze toppaarden rijden. En dát kost Nederland medailles.

Wij Nederlanders spelen daarin ook een bedenkelijke rol. Want wij stellen eisen aan Olympische atleten, en wij willen juichen voor Goud. Bij Zilver gaan we al over verlies spreken. Maar geld willen we er niet aan uitgeven. Wij willen er niet voor zorgen dat het toptalent in de dressuursport een kans krijgt, ongeacht de dikte van hun portemonnee. De nationale federatie in de paardensport, KNHS, maakt zich druk om van alles en nog wat, maar zij zullen geen programma ontwikkelen waarbij ze toppaarden ter beschikking stellen aan toptalenten, gefinancierd uit publieke KNHS middelen bijvoorbeeld. Uberhaupt wordt door Nederland weinig geïnvesteerd in de sport. Het moet allemaal vanzélf gaan! Welnu: waky waky: het gáát niet vanzelf! Het kost GELD! 

Eergisteravond kon je het de volleybal coach nog eens hardop horen zeggen bij Mart Smeets. Het beachvolleybal kon zich wel redden, maar het gewone zaal volleybal is armetierig en heeft dringend een financiële impuls nodig om resultaten te kunnen neerzetten. Maar dát schuiven we graag terzijde. Wij Nederlanders praten niet graag over geld. Vooral niet als we de portemonnee moeten trekken. Maar voor niets gaat de zon op, en als wij niet investeren in de sport gaat het ons ook niet aan om aan die sport eisen te stellen.

Vanaf de jaren zeventig wordt het aan de nationale sport federaties overgelaten of professionals mee mogen doen in een bepaalde sport of niet. En sindsdien zien wij de miljonairszoontjes en dochtertjes netjes de Dressuur winnen. Zonder te zien hoeveel geld van paps daar mee gemoeid is, hoeveel personeel daar het werk voor doet, en hoe weinig inzet de sporter daar zelf relatief gezien eigenlijk in stopt. Knap hoor....

Jūdō: niet Werpen maar Verwerpelijk !

"Oh, dat weet ik niet hoor. Dáár houdt ik mij niet mee bezig!" sprak gisteravond Elisabeth Willeboordse in een TV interview met Mart Smeets, toen deze haar vroeg of zij wel had gezien dat haar tegenstandster na toepassing van een verwurging "nog een half uur zo had gelegen". Het is precies die uitspraak die tekent voor het verschil tussen jūdō zoals het door Kano Jigoro Shihan ontworpen is, en de sport die het tegenwoordig is.


Want vergis je niet: jūdō bestaat niet meer. Jūdō is een keiharde zakelijke sport geworden, waarbij het niemand ene donder interesseert wat er met de tegenstander gebeurt. Het "partnerschap" in jūdō is ingeruild voor de ongeremde zucht naar medailles en een plek op het ereschavot. Dat heeft allemaal helemaal niets meer met jūdō te maken natuurlijk.


Wat we tegenwoordig zien op TV bij de Olympische Spelen in London zijn géén jūdōka, het zijn sporters. Topsporters wel te verstaan. Hun "jūdō" kuch kuch lijkt niet alléén in niks meer op het traditionele clubhuis jūdō waar het nog om de belangen van iedereen ging, het lijkt helemáál nergens meer op!


Willeboordse noemt het "klein jūdō" in tegenstelling tot "groot jūdō". Het kleine jūdō is dan het jūdō van de kleine techniekjes, kleine puntjes scoren. Géén grote aanvallen plaatsen, want dan maak je jezelf kwetsbaar. NOS commentator Ruben Houkes ging zelfs zovér, dat hij Willeboordse in zijn commentaar adviseerde "de tegenstander een shido aan te smeren". Lekker. Fijne vent. Die heeft goed begrepen wat jūdō moet zijn. NOT.


Bovendien: het werkt voor geen meter, die aanpak. Dat zie je aan de Nederlandse jūdō resultaten. Al dat strategische gedenk in zo'n partij, dat gehang en afgewacht, dat shido-stratego: het leidt allemaal slechts tot 1 ding: verlies. Kijk eens naar de partij in de klasse dames tot 63kg. tussen de Japanse Yoshie Ueno en de Koreaanse Joung da-Woon! Wát een verfrissend jūdō van de Koreaanse! Onbevangen ertegenaan. Niks stapje achteruit en rekenen tegen de Japanse favoriet! Hoppa, jūdōën met die handel! En zo kon het maar zo gebeuren dat de hevig onder de indruk zijnde Ueno daar een stevig pak slaag kreeg en uiteindelijk zelfs de partij verloor. 


Alles bij elkaar nemend, is modern wedstrijd jūdō een strategische sport geworden. Waar je met kleine technieken zo af en toe probeert te voorkómen dat je zélf een shido krijgt, en door de tegenstander strategisch te beletten tot jūdō te komen probeert die tegenstander een shido aan te smeren. Voor de rest interesseert die tegenstander je geen barst en die laat je dan ook gerust voor oud vuil op de mat liggen als je partij erop zit.


Nee, dát heeft geen donder meer te maken met jūdō. Dáár lijkt Kano Jigoro Shihan een betekenisvolle denkfout gemaakt te hebben toen hij het jūdō de Olympische Route opduwde. Hij verkwanselde daarmee zijn eigen educatieve concept in ruil voor een bredere wereldwijde acceptatie en beoefening van het jūdō, kennelijk in de veronderstelling dat het jūdō wel sterk genoeg zou zijn om "op het rechte pad" te blijven. 

Helaas. Het is anders uitgepakt.